Nangongzu

วันนี้เป็นวันแสนวุ่น.. เริ่มจากหัวหน้าไม่มาทำงาน เนื่องจากป่วยกระทันหัน

ทุกสิ่งอย่าง..ต้องทำเอง  ตั้งแต่เริ่มต้นจน..จบกระบวนการ..

การทำงานคนเดียววันนี้  ทำให้งานล่าช้า  และเกิดเอฟเฟคค์ขึ้นนิดหน่อย

คือ..โดนตามงาน  วิ่งขึ้นวิ่งลงหลายรอบ โดนแด๊ก!! 55 แต่ก็ชิวนะกับเรื่องแบบนี้

ฉันทำดีที่สุดที่ฉันทำได้แล้ว  และฉันจะไม่เสียใจเลยถ้าใครมาว่างานของฉัน.. อิอิ คิดบวกสุดๆ ปลาบปลื้ม

เรื่องของเรื่องวันนี้อยากจะบันทึก.. ความรู้สึกบางอย่าง  เผื่อวันหลังที่เกิดเรื่องแบบนี้อีกครั้ง  เราจะได้สามารถผ่านมันไปได้อีก..อย่างวันนี้

วันนี้ฉันภูมิใจในตัวเองมาก..ที่ฉันเห็นเธอ  มองเธอ  โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว..

เธอ  คือคนที่ฉัน..เคย..รู้สึกดีๆ เราเคยใช้เวลาดีๆร่วมกันระยะหนึ่ง

และวันหนึ่ง..เธอก็บอกเลิกโดยไม่อธิบายอะไร  มีเพียงแค่ประโยคสั้นๆที่ส่งมาทางข้อความในโทรศัพท์มือถือ

ไม่แม้แต่จะโทรมา"พูด"เอง..  (มันเจ็บนะโว้ย!!!)

ครั้งแรกที่ฉันได้รับข้อความ  ..มันช็อค  มันเจ็บ  มันอึ้ง

จากนั้น ..มันก็เปลี่ยนไปเป็น "คำถาม"  มากมายในหัวสมอง

คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก  ทำไม? .. อย่างไร? .. เมื่อไหร่ ??

ทุกคำถามมีคนเดียวที่ตอบได้ ..แต่คนๆนั้นไม่พร้อมที่จะตอบอะไรเลย  หรือที่จริงแล้วไม่คิดจะพูดอะไรทั้งนั้น

หลังจากตั้งคำถามกับตัวเองอยู่นานสองนาน  (จนจะเป็นประสาทอยู่แล้ว)

และก็ไม่เคยได้รับคำตอบอะไร  ..ก็เลยคิดเอาเอง.. แถม  ดั้น..คิดโทษตัวเองซะงั้น

"ฉันทำอะไรผิดใช่ไหม"   "เธอโกรธอะไรฉันรึเปล่า"  "ฉันไม่ดีพอใช่มั้ย"

เป็นทั้งคำถาม..และคำตอบ  ซึ่ง...ยิ่งทำให้หัวใจเจ็บและช้ำลงไปอีก  (ทั้งๆที่เค้าคนนั้นไม่เคยรับรู้อะไรเลย)

หลังจากความรู้สึกโทษตัวเองสักพักใหญ่... เวลาก็ได้ช่วยเฉลยคำตอบมากมายให้เรา..

เมื่อเวลาผ่านไปแบบนิ่งๆ  (ถึงแม้ว่าเจ็บช้ำแค่ไหน..แต่ต้องนิ่งไว้เมื่อไปทำงาน)

ฉันก็ได้รับรู้แล้วว่า  .. เธอ  มี  คน อื่น นี่ เอง..

คนที่ฉันเคยคิด..แต่ไม่ถึง (เพราะเธอไม่เคยยอมรับเลย) 

คนใกล้ๆตัว "เรา"นี่เอง

ครั้งแรกที่ได้ยิน  และครั้งแรกที่ได้เห็น...เจ็บ..แค้น และ โกรธ..มาก

เกือบจะทำใจไม่ได้อยู่แล้ว  .. แต่ก็ยังดี  ที่มีสติและไหวตัวทัน  .. เอาธรรมะเข้าช่วยจริงๆ

แบบว่า .. โกรธแล้วได้อะไร  ทำใจไม่ได้ก็ต้องทำ  สักวันหนึ่งเราจะแข็งแกร่ง  อย่าได้เสียเวลาอันมีค่า

และมีเพียงน้อยนิดในชีวิตคนเรา ไปจมอยู่กับรู้สึกเจ็บปวด  โกรธก็ทรมาน  คนที่เราโกรธเค้าไม่ได้มารู้สึกอะไรด้วยเลยสักนิด..!!  ชีวิตคนเราต้องดำเนินต่อไป..

ช่วงที่ยังคิดไม่ได้นั้น.. มีแต่ความคิดในทางที่ลบ คิดว่าเราคงถูกหลอกมาตลอด 

อีกนั่นแหละ.. เมื่อถึงเวลาหนึ่ง  เราก็จะคิดได้เองว่ามันไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นเลย  คิดไปทำไม

คิดบวกดีกว่า... ฉันไม่โกรธอีกแล้ว

ฉันสะใจ..  สะใจที่ได้พบสิ่งที่รอคอยแล้ว  ไม่ต้องรอคำอธิบายจากเธออีกแล้วล่ะ

มันเหมือนสมองถูกปลดล๊อค...   โล่งอก (เฮ้อ .. ทำไมไม่บอกแต่แรกนะ ปล่อยให้โทษตัวเองอยู่ได้)

ถึงเจ็บ..แต่ก็ไม่งง

ดีกว่าเจ็บแบบงงๆตั้งเยอะ 55

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ได้เขียน..สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นประจำวัน

นั่นก็คือ.."ความรู้สึกเฉยๆ"  ต่อคนที่เราเคยโกรธ  เคยเห็นแล้วเจ็บ  เคย..แค่ได้ยินชื่อก็ยังเจ็บอ่ะ

จนถึงตอนนี้กลับรู้สึกว่าโชคดีด้วยซ้ำที่ต่างคนต่างไปแบบนี้  บางทีชีวิตอาจจะขีดเส้นมาแล้ว

ปิดท้ายด้วย ประโยคเด็ด ของโกวเล้ง...

"ชั่วชีวิตมนุษย์...สิ่งที่บันดาลให้หดหู่ รันทด มิใช่การจำพราก...หากเป็นการอยู่ร่วม

เพราะหากไม่เคยอยู่ร่วม ไหนเลยมีการจำพรากได้"